نقدی دوستانه بر اقدام روزنامه همشهری

به گزارش تهران رسانه ؛ مسعود ملکوتی نیا نوشت؛ در دنیای داده پرشمار کنونی که ماهیت هر عصر را رسانه های آن می سازند، اهمیت هنر و رسانه چنان فزونی یافته ست که حتی برای اعلان های متنوع قضایی، اطلاع رسانی، تبلیغی و … از جملگی جراید کثیرالانتشار بهره برده می شود.
در این ابزار متنفذ و البته با مخاطب متکثر، همخوانی شکلی و محتوایی و نیز نوع انتخاب رسانه مبتنی و متناسب با پیام الزاما نیاز به هماهنگی دارد. اینکه پیامی اخلاقی در گونه ی سینمای وحشت بیان شود و یا موضوع جنایی با گونه کمدی، انتخابی ست که بی شک به سبب تضاد درونمایگی و برونمایگی با پیام اصلی ، مخاطب را دچار گسستگیِ ارتباط و البته شیوه تبلیغی یا ترویجی را به تقبیحی و ضدِ تبلیغ تبدیل خواهد کرد.
اَشکال و انواع هنر به سبب محتواءِ مد نظر ، شکل و رسانه ی خود را انتخاب تا مخاطب در اولین نگاه به سراغ موضوع مد نظر جذب شود.
کارتون ـ یا کاریکاتور ـ در مدل های مختلف آن ، گونه یی ست که اهتمام دارد نقد بر مسایل اجتماعی مرتبط با انسان ها را با غلو و ” اگزژره ” کردن انتقال دهد. مخاطب چه با داشتن سواد هنری و چه غیر آن ، با دیدن کاریکاتور انتظار نقد فرآیند و یا تصمیم و یا اقدامی اجتماعی را دارد.
انتخاب و جانمایی کاریکاتور در صفحه نخست روزنامه و یا برنامه تلویزیونی و یا فیلم های سینمایی و … فارغ از متن های انضمامی در همان نگاه نخست اراده نقد موضوع تصویر شده را انتقال خواهد داد. این پر شماری انتقال در روزنامه های پر مخاطب که علاوه بر کارکرد خبری ، مفاهیم فرهنگی و البته انضمام پیام های بازرگانی را یکجا عرضه کرده و اصطلاحا Multi-functional ( چند کاربردی ) بوده موجب افزون شدن کمّی مخاطب شان می شود. عادت تیترخوانی مخاطب روزنامه ها و اهمیت ترکیب بندی صفحه نخست و نوع هنر انتخابی برای ارایه پیام در همان گام نخست اثرگذاری خود را انجام داده و اساسا مخاطب حتی اگر در مقاله مرتبط محتوایی غیر از شکل ارایه شده را بخواند، با پیش قضاوتِ اولیه سراغ موضوع رفته و کاشت ایده مدنظر در ناخودآگاه او جان گرفته ست. انتخاب کارتون ـ یا کاریکاتور ـ به عنوان شیوه تاییدی و تبیینی برای مفاهیم ایدئولوژیک ـ مذهبی و سیاسی ـ اساسا از گام نخست تضاد محتوا و شکل را موجب می شود؛ چه اینکه این شیوه ی هنر صرفا و غالبا برای نقد و تقبیح موضوع به کار گرفته می شود. سوال اینجاست، موضوع حافظان امنیت به عنوان ارزشی دینی و البته دارای مفادی قانونی، با این شیوه Paradoxical ( متناقض ) که ظاهری مهمل و البته درونمایه یی درست را بیان می کند، می تواند درست باشد؟
مفهوم امنیت و عاملان آن به عنوان ارزش انسانی و سپس هنجار اجتماعی، به سختی در زمره انتخاب های محتوایی برای کارتون ـ کاریکاتور ـ وفق تعاریف این هنر قرار می گیرد. نکته اینکه در فرآیند های رسانه و تولیدات هنری، اساسا مفهوم رسانه، همان پیام است چنان و همچنان برای مخاطب جهان کنونی دارای کارویژه شده که بیش و پی اش از مراجعه به محتوا، ریختار و شکل را دیده ، و متاثر از آن می شود
.مخاطبی که اولین ابزار مهارتی ش حس بینایی و قوای دیداری اش است، لاجرم داده های آموختنی و باورپذیری اش از دیدن نخستین بیش از مطالعه پسین خواهد بود. سلامت باشید و پایدار