بازی های آنلاین؛ سرگرمی یا تهدید؟

به گزارش تهران رسانه ؛ راضیه مکوندی - پژوهشگر حوزه زنان و خانواده نوشت؛ امروزه، بازی‌های آنلاین دیگر تنها وسیله‌ای برای سرگرمی و گذراندن اوقات فراغت نیستند بلکه آن‌ها نوجوانان را وارد شبکه‌ای از ارتباطات، رقابت‌ها و تعاملات مجازی می‌کنند که گاهی مرز میان بازی و رابطه واقعی را از بین می‌برد. این مسئله برای دختران نوجوان، به دلیل برخی آسیب‌پذیری‌های اجتماعی و عاطفی، ابعاد جدی‌تری پیدا می‌کند.
بازی‌های آنلاین در ظاهر فرصتی برای تفریح، تقویت مهارت‌های ذهنی و حتی یادگیری کار گروهی هستند؛ اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که نوجوان بدون آگاهی از ماهیت این فضا و بدون نظارت و حمایت خانواده، وارد ارتباط با افراد ناشناس می‌شود.
در برخی بازی‌ها، امکان گفت‌وگوی خصوصی، ارسال تصویر و تشکیل گروه‌های دوستی وجود دارد و همین قابلیت‌ها می‌توانند زمینه‌ساز مزاحمت، فریب عاطفی، سوءاستفاده از اعتماد و نقض حریم خصوصی شوند.
برای دختران نوجوان، این خطر گاهی شکل پیچیده‌تری پیدا می‌کند. ممکن است فردی در پوشش هم‌بازی یا دوست مجازی، به‌تدریج اعتماد نوجوان را جلب کند و او را به ارسال عکس، افشای اطلاعات شخصی یا انتقال ارتباط به پیام‌رسان‌های دیگر ترغیب کند. از سوی دیگر، تحقیر در محیط بازی، مقایسه ظاهری، فشار برای جلب توجه و وابستگی به تأیید دیگران می‌تواند بر عزت‌نفس و سلامت روان دختران اثر بگذارد. البته نباید فراموش کرد که پسران نیز با خطراتی مانند خشونت کلامی، قمارگونه‌شدن برخی بازی‌ها و وابستگی شدید مواجه‌اند.
راهکار مقابله، ممنوعیت مطلق بازی نیست؛ بلکه آموزش و مدیریت هوشمندانه است. والدین باید به‌جای برخوردهای تنبیهی، درباره بازی‌های مورد علاقه فرزندانشان اطلاعات کسب کنند، گاهی کنار آن‌ها بازی کنند و درباره ارتباطات شکل‌گرفته در بازی گفت‌وگو داشته باشند. برای مثال، نوجوان باید بداند که ارسال عکس، نشانی منزل، شماره تماس و اطلاعات خانوادگی برای هم‌بازی ناشناس ممنوع است و در صورت مواجهه با تهدید یا درخواست نامتعارف، بدون ترس از سرزنش والدین کمک بخواهد.
تعیین زمان مشخص برای بازی، استفاده از تنظیمات حریم خصوصی، غیرفعال‌کردن گفت‌وگوی افراد ناشناس و آموزش مسدودسازی و گزارش حساب‌های مزاحم نیز ضروری است.
در نهایت، نمی‌توان نوجوانان را از دنیای بازی‌های آنلاین جدا کرد؛ همان‌طور که نمی‌توان آن‌ها را بدون آمادگی در این فضا رها کرد. خانواده‌ها باید به فرزندانشان یاد بدهند که هر رابطه دوستانه‌ای در فضای مجازی قابل اعتماد نیست و هر درخواستی از سوی یک هم‌بازی، عادی و بی‌خطر محسوب نمی‌شود. در کنار این آموزش‌ها، مدارس و نهادهای فرهنگی نیز باید سهم خود را در ارتقای سواد رسانه‌ای و آموزش مهارت‌های مراقبت از خود ایفا کنند. هدف، تربیت نوجوانانی است که بتوانند از فرصت‌های دنیای دیجیتال استفاده کنند، بدون آنکه امنیت، حریم خصوصی و سلامت روانشان قربانی این تجربه شود.