کتاب نویسنده یا کتاب وزارت ارشاد؟!

یکی از مسائلی که انسان را به فکر فرو می برد عملکرد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای مجوز چاپ کتاب است و اینکه شأن خود را در حد ممیزی کتاب تنزیل داده است.
متأسفانه در ممیزی‌های بسیار سخت‌گیرانه خود که ربطی هم به دولت‌ها ندارد یک جریان فکری؛ آنچه را که خود می‌خواهد بر ناشر و نویسنده تحمیل می‌کند و هر چه‌قدر هم دلیل از ضوابط نشر بیاوریم که ممیزی صورت گرفته خود مغایر با ضوابط است گوش شنوایی نیست.
اداره کل کتاب و ممیزین محترم به کل پاسخگو نیستند و از اساس این جریان یک سویه است و حتماً باید نسبت به آنچه ممیز گفته عمل کرد حتی اگر تعدیلی صورت پذیرد باز قابل قبول نیست.
در طول یک سال گذشته برای دو کتاب سخت‌گیری‌هایی شد که بنده به عنوان ناشر بعضاً برخی موارد را قبول داشتم و نویسنده نیز تقاضای جلسه داشت ولی با ذکر این مطلب که کتاب به شورا و بعد هیئت نظارت می‌رود – که با هر بار پیگیری اعلام شد برگزار نشده - ولی برای آن‌ها اعلام تعلیق شد.
این در حالیست که انتظار می‌رود جلسات توجیه و تعامل بین ناشر و نویسنده و ممیز باشد. متأسفانه از نوع مغایرت‌های اعلام شده استنباط می‌شود که برادران و خواهران ممیز بعضاً تخصصی در حوزه مربوطه مانند جامعه‌شناسی، مذهبی، سیاسی و امثالهم ندارند و صرفاً دیدگاه سلیقه‌ای و شخصی خود را اعلام می‌کنند به حدی که نویسنده شاکی می‌شود و می‌گوید «این که دیگر کتاب من نیست، کتاب ارشاد است» و یا با عرف جامعه فاصله دارند مثلاً در قسمتی از یکی از رمان‌ها اشاره به رقص شده آن هم رقص کردی در کردستان که ممیز خواهان حذف آن بود.
نمی‌دانم برای رمان‌های عاشقانه ترجمه‌ای چه سیاستی وجود دارد؟ در نهایت آنچه به عنوان کوچک‌ترین عضو این خانواده با آن روبه‌رو شدم اینست که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ما مطابق با تکنولوژی و پیشرفت و ارائه خدمات و پاسخگویی و تسهیلگری امور، خیلی به‌روز نیست و روش تعاملی با ناشران را نیز به بدترین شکل ممکن اجرا می‌کند.

مصطفی پاکدل نژاد / ناشر و فعال فرهنگی اجتماعی