مردارِ زمان یا ذبیحِ حق؟

به گزارش تهران رسانه ؛ عبدالکریم پورکیان احمدآبادی نوشت؛ بخواهیم یا نخواهیم، زمان از ما نمی‌گذرد؛ از ما می‌کاهد. هر نفسی که فرو می‌رود، پاره‌ای از سرمایه عمر را با خود می‌برد و هر طلوع، ما را گامی به خاک نزدیک‌تر می‌سازد. اگر حقیقت را نیابیم، پیش از آنکه در خاک آرام گیریم، مردارِ زمان شده‌ایم.
مرگ، حادثه‌ای در پایان زندگی نیست؛ از نخستین لحظه تولد آغاز می‌شود. زمان، خاموش و بی‌امان، طناب عمر را می‌جود و هیچ قدرتی توان متوقف ساختن آن را ندارد.
آن‌کس که گوسفندی را در آستانه تلف شدن می‌بیند، درنگ نمی‌کند؛ کارد را تیز می‌کند تا پیش از آنکه مردار شود، آن را ذبح کند و از تباهی برهاند. این حقیقت را همه می‌دانند.
اما شگفتا! انسان، هر روز جان خویش را در آستانه فرسودگی می‌بیند، می‌داند که زمان لحظه‌به‌لحظه از او می‌کاهد، اما کارد اراده را برای ذبح نفس برنمی‌گیرد؛ تا آنکه سرانجام، زمان آنچه را باید خود در راه خدا تقدیم می‌کرد، به مرداری در آغوش خاک بدل می‌سازد.
پس پرسش این نیست که آیا خواهیم مرد یا نه؛ پرسش این است:
مردارِ زمان خواهیم شد یا ذبیحِ حق؟
ذبح، تنها بریدن گلو نیست؛ بریدن همه رگ‌های وابستگی است. کارد این قربانی، معرفت است؛ دست این قربانی، ایمان و اخلاص است؛ و قبله این قربانی، جز خدا نیست.
ثروت، قدرت، شهرت، مقام، فرزند و هر آنچه دل را از خدا بازدارد، قبله‌هایی‌اند که انسان را پیش از مرگ، مردار می‌کنند. چه بسیار کسانی که نفس می‌کشند، اما حیات ندارند؛ زیرا زندگی، تنها تپیدن قلب نیست، بلکه جهت یافتن روح و مقصد گرفتن دل است.
مؤمن تا رشته‌های دل را از غیر حق نبرد، به حیات نمی‌رسد. ممکن است جسمش رشد کند، اما روحش در بند باشد. حیات انسان در انتخاب اوست؛ آن لحظه که میان دنیا و خدا، خدا را برمی‌گزیند.
اسماعیل، تنها یک شخصیت تاریخی نیست؛ حقیقتی است که در هر عصر تکرار می‌شود. هر انسانی که همه تعلقات خویش را بر قربانگاه اخلاص بنهد، ذبیحِ حق است؛ و هر که از بریدن وابستگی‌ها بگریزد، هرچند زنده بنماید، مردارِ دنیا خواهد بود.
از بزرگی پرسیدند: ما را سخنی بیاموز که چراغ همه عمرمان باشد.
گفت: اگر آنچه می‌دانم بنویسم، همه کتاب‌های جهان گنجایش آن را ندارند؛ و اگر خلاصه‌اش کنم، بر پشت ناخنی جای می‌گیرد.
پرسیدند: آن خلاصه چیست؟
گفت:
ذبحِ نفس.
اگر همه کتاب‌های آسمانی، سخنان پیامبران، حکمت عارفان و اندرز صالحان در یک جمله خلاصه شوند، چیزی جز این نخواهند گفت:
«پیش از آنکه زمان تو را قربانی خاک کند، خود را در راه خدا قربانی کن.»
آن‌که به ریسمان الهی چنگ زد، دیگر دستاویزی جز او نمی‌خواهد؛ نگاهش میان قبله‌های دنیا سرگردان نیست، زیرا قبله حقیقی را یافته است.
آنان که خویشتن را برای خدا ذبح می‌کنند، هرگز مردارِ زمان نمی‌شوند؛ زیرا مرگ، برای آنان پایان نیست، آغاز دیدار است.
ذبحِ نفس، مرگ نیست؛ آغاز حیات است.
مردن، تقدیر همه انسان‌هاست؛ اما مردار شدن، انتخاب انسان است.
زمان، همه را می‌کُشد؛ اما تنها آنان که پیش از آن، نفس خویش را در پیشگاه حق قربانی کرده‌اند، از مرگ عبور می‌کنند و به حیات جاودان می‌رسند.
خوشا آنان که پیش از مرگ، نفس خویش را کشتند؛ و پیش از آنکه زمان آنان را ذبح کند، خود را به پیشگاه پروردگار تقدیم کردند.
آنان در خاک دفن می‌شوند، اما در دل‌ها و در پیشگاه خدا زنده‌اند؛ زیرا آنچه برای خدا قربانی شود، هرگز نابود نمی‌شود.
«فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ»
«پس به سوی خدا بگریزید.» (سوره ذاریات، آیه ۵۰)